Çoğumuz, gündelik hayatın yoğun ve yorucu ritmi nedeniyle farklı insanlar oluveriyoruz. Gerçekte olmak istediğimiz insandan çok farklı bir insan. Bir zamanlar küçük bir çocukken kurduğumuz hayaller bizden uzaklaşıyor ağırdan ağıra. Çocukken büyümek isterken; şimdi küçülüvermek, tekrar çocuk olmak istiyoruz. Çocukluğun verdiği o masum ifadeye, tertemiz hayallere, düşlere geri dönmek istiyoruz. Çoğumuz unutuyor hala çocuk olduğunu; masamızdaki evrak yığınından ve yapılacaklar listesinden sıyrıldığımızda yani aslında tek başımıza kaldığımızda ürkek bir çocuktan farklı olmadığımızı unutuyor. Yalnız kaldığımızda aklımıza gelen küçük dizeler hatırlatıyor bize çocukluğumuzu: "mini mini bir kuş donmuştu, pencereme konmuştu...". Müziğin ritmine kapılıp gidiyoruz, eğleniyoruz, en güzel duyguları tekrar yaşıyoruz. Müzik insanları çocuklaştırıyor, her notada her bestede ayrı bir duyguyu anlatıyor. Değerli George Bernard Shaw der ki; Ölümün gölgesi, Mozart'ın müziğinin hiçbir yerine düşmemiştir. Kendi cenaze töreni bile başarısızlıkla sonuçlanmıştı. Tören bir sağanaktan ötürü dağılmıştı ve nereye gömüldüğü, hatta gömülüp gömülmediği bugün bile bilinmiyor. Mozart ölmemişti bence... İnanın bana, törene katılanlar şemsiyelerini açıp en yakın sığınağa koşarken, o yerinden kalkmış, silkinerek kemiklerini sıradan insanların mezarlığına atmış ve ölümsüzlüğe doğru uçup gitmişti... Müzik, her türlü duyguyu içinde barındırır. Ölümde bile ayrı bir tat vardır. Gökyüzünde uçan martıların yerine koyarız kendimizi; özgürlüğün tadını çıkarırız. Dünyanın katı kurallarından sıyrılırız müzikle. Müzik bize biz olduğumuzu hatırlatır. Hayatı bir müzisyen tadında yaşamalıyız. Hayat bizim için bir müzikal olmalı ve başrolde de biz olmalıyız, biz yönlendirmeliyiz olayları. Her tarafa notalar saçmalıyız. En azılı katil bile çocukluğunda şarkı söylemiştir; insanlara çocuk olmayı hatırlatmalıyız. Dünya belki de sadece bu şekilde yaşanabilecek bir hal alır, kim bilir...