Bir televizyon kanalı vardı, Avrasya TV! Ankara rüzgarı Mustafa Balbay'la eserdi üzerimize. Türk kahvesini Bahadır Tokmak ve Turgay Yıldız'la içerdik. Köylerimizi Ramazan abimizle gezerdik.

Dokuz köyden kovulanlar... Nihat Genç, Emin Çölaşan ve diğerleri... Burda buldular hürriyetlerini! Sivri dilli Bahadır ve Turgay abiye de yasak geldi. Sonra Turgay abi belediye başkanı adayı oldu Çankaya'ya. Seçilemedi tabi!

Kanal borç batağında, kim bilir ki? Hulki Cevizoğlu, Lale Şıvgın ve diğerleri... Birer birer ayrıldılar. Merkez, Ankara'dan Kıbrıs'a taşınmıştı.

Konuşan birkaç saygıdeğer isim kaldı: Ümit Özdağ, Rauf Denktaş, Özcan Yeniçeri...

Arada sırada çıkan gofret reklamları vardı, onlar da gitti. Alternatif tıp ürünlerinin reklamlarını izliyoruz şimdi, adeta şifalı tv.

En güzel içerik, en albenili logo... En gerçek olsa da her şey, tıkanıyor bir süre sonra...

İzleyici yorumlarını da aktaramıyorlar: "Onlar bizden sivri dilli. Ayarı kaçar işin." Ertesi sabah baskınlarla uyanırız manava, don satana, bakkala! Çakala değil!

Aç karna dimdik durulmuyor. Açlıktan titrer bedeniniz, ağlayarak savunurken inandığınız şeyleri, ilk yumrukta yığılıverirsiniz yere.

Yalnız olunmuyor. Sürekli arkadadır gözünüz, koku arar yorulmuş burnunuz. Yoksa arkanızı kollayacak bir dostunuz, ilk fırsatta sırtınızdan vurulur, düşüverirsiniz yere.

Kendi hürriyetiniz için, bir gün sıra size de gelmesin diye, dost bildiğinizin arkasında durun.

İzleyin, izlettirin!